‘Ik zou altijd kiezen voor een plek waar je vanaf het begin een klik voelt’
Pedagogisch professional Karin Hurkmans gaat over een maand met pensioen, na maar liefst 35 jaar bij Korein. En dat niet alleen: óók op dezelfde vestiging, Baarle Hertoglaan in Eindhoven. We laten het even bezinken. In die tijd is er een hoop gebeurd, weet ze ons te vertellen. We gingen op bezoek.
‘Oh, dat weet ik nog heel goed, want ik woonde hier in de wijk. Ik had geen werk, iedereen was werkloos, want het was recessie. Ik werkte bij de peuterspeelzaal als vrijwilliger en zag dat er iets werd gebouwd in de wijk. Een peuteropvang, hoorde ik later. Daar móest ik gewoon solliciteren.’ Karin had ook bij een andere vestiging gesolliciteerd, maar daar wilden ze geen hbo’ers. Vast bang dat die heel snel weer weg zouden zijn. ‘Ze moesten eens weten’, grinnikt ze. Toen Karin begon, was het gebouw nog helemaal leeg: ‘Ik heb het helemaal mee ingericht en ook de eerste kinderen zien binnenkomen. Het gebouw was spiksplinternieuw, en de mensen ook.’
‘We hadden nog niet veel kinderen, soms zat ik op woensdag helemaal alleen met vier kinderen. Dat mag tegenwoordig helemaal niet meer. Je moet nu met zijn tweeën afsluiten. Wat ik zo leuk vond, was het persoonlijk contact met de ouders. Dat is er nu ook nog wel, maar op een andere manier. Vroeger stond er elke ochtend koffie klaar. Ouders bleven dan gezellig hangen. Dat maakte de ochtenden ontzettend gemoedelijk.’
Meebewegen
35 jaar op dezelfde plek klinkt als stilstand. Maar voor Karin betekende het vooral: telkens opnieuw meebewegen. ‘Sommige mensen hebben een andere baan nodig, die raken dan uitgekeken en denken na vijf jaar: ik heb het wel gezien. Ik heb dat niet. Dit is mijn basis. Maar om me heen veranderde alles continu: mijn collega’s, de doelgroepen en het beleid.’ De grootste verandering voor Karin was ook de verandering van groep: ‘Ik heb altijd op de peutergroep gestaan, maar uiteindelijk ging ik peuterwerk met VE erbij doen en kreeg ik ook bso erbij. Dat was wel even pittig, want dat zijn lange dagen. Dan zei ik om 7 uur gedag tegen mijn man en kwam ik om 19 uur pas weer thuis. Maar daar heb ik mijn draai wel in gevonden, vooral dankzij mijn collega’s.’
Tweede familie
Collega’s zijn voor Karin het belangrijkste: ‘Alles valt of staat met collega’s. Als je daar een goede klik mee hebt, vul je elkaar goed aan. Ik heb dat nu met mijn collega Wesley. Hij is van de jongere garde en ik van de oude.’ Ze lacht en gaat verder: ‘Wij vullen elkaar dus perfect aan, één woord is genoeg. Hij is bijvoorbeeld heel goed met digitale werkzaamheden, en ik breng mijn jarenlange pedagogische ervaring mee. We zijn altijd weer heel blij wanneer de ander terug is van vakantie. Niet omdat het met andere collega’s niet klikt, maar we weten heel goed wat we aan elkaar hebben. Je bent soms vaker op je werk dan thuis, dus dit is je tweede thuis en je collega’s zijn je tweede familie. Al met al hebben we een ontzettend fijn team.’
Was dat ook weleens anders? ‘O, ik heb echt wel collega’s gehad – in een ver verleden hoor – bij wie ik echt dacht: wat ben je aan het doen? Soms maak je dingen mee, dan denk je: wie heeft dit toch bedacht?’ Maar er zijn ook veel positieve veranderingen, vertelt ze ons. ‘De samenwerking met de school hiernaast is enorm goed. De kinderen die uiteindelijk naar school gaan, kennen de school al goed. Dat is wel echt een positieve verandering in het beleid. We werken veel intensiever samen. We doen er eigenlijk samen alles aan om kinderen te helpen die bijvoorbeeld dreigen uit te vallen. We ondernemen dan vroegtijdig actie. Ja, dat is een groot voordeel: de doorlopende lijn.’
Terugkijken
Veel mensen onderschatten hoe zwaar werken in de kinderopvang is. Niet alleen vanwege de prikkels en het lawaai, maar ook lichamelijk. Lage stoelen, lage tafels, veel bukken en tillen: het hoort bij het werk, maar het vraagt veel van een lichaam. Met dit in ons achterhoofd verbaast het antwoord ons niet als we vragen waar ze trots op is: ‘Ik vind het stoer dat ik hier gewoon 35 jaar werk. En dat ik het lichamelijk heb volgehouden. Maar ik heb mezelf leren aanpassen. Kleine trucjes: beter op je houding letten, niet meer onnodig tillen, een kind laten zitten als je een schoen strikt.’
Afscheid
Over een maand stopt Karin. Officieel dan, want helemaal loslaten lijkt nog een ander verhaal. Karin lacht: ‘Ja, het wordt wel even wennen. Ik heb zelfs al nagedacht over een nulurencontract, maar misschien moet ik mezelf toch eerst wat tijd en rust gunnen. De optie is er in ieder geval,’ horen we ook van leidinggevende Karen Mathijssen, die bij het gesprek zit.
Karin lacht: ‘Misschien kom ik gewoon een tijdje voorlezen.’ Enfin, 35 jaar, dat voelt voor ons onwerkelijk. Zeker omdat in deze tijd bijna 60% van de mensen binnen twee jaar van baan wisselt. Wat is haar tip, het geheime ingrediënt? ‘Kies voor een plek waar je vanaf het begin een klik voelt. Een fijne sfeer is zo ontzettend belangrijk. Niet alleen voor jezelf, maar ook om goed voor de kinderen te kunnen zorgen, al die prikkels aan te kunnen én jezelf te ontwikkelen. Het is fijn om een goede basis te hebben, een sterk team met mensen met wie je de knowhow kunt delen. Dat vind ik de fijnste manier van werken.’
Karen voegt met bewondering toe: ‘We hebben allemaal enorm veel respect en waardering voor Karin.’
Ons gesprek sluiten we passend af met onze blik op een groep peuters op een kleed, hun boterham in de hand, helemaal rozig van een uurtje waterpret. Precies dát zijn de momenten die ze gaat missen.